English version? Scroll down.
Industrie, vervoer, landschappen, speelplaatsen, begraafplaatsen, huizen en interieurs, trappen, instellingen, portretten - dit zijn de onderwerpen die het kunstenaars-collectief Kiren Fragman zoekt.
Ze gaan door bosjes, over verlaten terreinen, over muurtjes of hekken, op zoek naar min of meer recent verval uit de laat 19de eeuw of uit de 20ste eeuw. Niet het alledaagse verval van bijvoorbeeld bedorven voedsel of een ontbindend dier, maar het verval van bouwwerken, machines en andere artefacten van steen, staal en hout. Verval in slow motion. Getuigen van breuklijnen in de geschiedenis: de teloorgang van het klassieke industriële tijdperk met haar stoommachines, mijnen en fabrieken, de ondergang van een politiek tijdperk zoals het Sovjetimperium of het Nazirijk, of het verdwijnen van de kloosterfuncties of psychiatrische Instellingen.
De foto’s getuigen van ontzag voor het monumentale en deze affectie komt terug in de compositie van de foto’s: gebalanceerd en architecturaal. Enorme trappen, fabrieken, treinen, kolossen van staal, objecten of gebouwen die getuigen van macht of kracht en wat uiteindelijk toch ten onder zal gaan. Alles gaat immers ten onder, net zoals de kunst. Vrij naar: Cees Nooteboom: 'Kunst is tenslotte uitgestelde sterfelijkheid. Misschien mag je nog wat nazinderen als je er niet meer bent'.
Degene die naar de foto’s kijkt mag zich alleen wanen, alsof hij zelf over dat hek is gestapt…
De foto’s zijn gemaakt met een handzame digitale camera op automatische stand. Klik-klik-klik en de momenten zijn als bevroren uit de tijd getild. Thuis worden de beelden geselecteerd en nabewerkt op uitsnede, kleur en contrast. En dan is daar het uiteindelijk beeld, als een gestolde droom. De foto’s hebben een opmerkelijke zachtheid qua scherpte en contrast. Soms lijken ze bijna met fijn droogpastel getekend. De kleuren zijn overwegend warm. Er zijn foto’s waarin de monumentale objecten duidelijk tegen een heldere lucht afgetekend staan. Andere foto’s bevatten veel schemerend licht, fluisterende kalktinten, stilte van stof en roest, veel clair-obscur met geheimzinnige donker, broze locaties die je bijna niet durft te betreden.
De foto’s zijn geplaatst in bij elkaar gescharrelde houten lijsten die met hun krullen refereren naar houtsnijwerk, Schwarzwalden, huizen van verre oma’s en opa’s, zowel vertrouwd als ook enigszins bevreemdend met hun donkere grillige vormen.
Auteur: Jeroen Kee
Kiren Fragman is een kunstenaars-collectief; 2 kunstenaars cq. fotografen wiens anagram de naam vormt, en een 2-tal werkplaatsassistenten: Giedus Vlinderhart & Freek Metsch (AI-webdeveloper).
English version
Industry, transportation, landscapes, playgrounds, cemeteries, houses and interiors, staircases, institutions, portraits—these are the subjects sought by the artist collective Kiren Fragman.
They wander through woods, across abandoned sites, over walls or fences, searching for more or less recent decay from the late 19th or 20th century. Not the everyday decay of, say, spoiled food or a decomposing animal, but the decay of buildings, machines, and other artifacts made of stone, steel, and wood. Decay in slow motion. Witnesses to fault lines in history: the demise of the classic industrial era with its steam engines, mines, and factories; the downfall of a political era such as the Soviet Empire or the Nazi Reich; or the disappearance of monasteries or psychiatric institutions.
The photos show awe for the monumental, and this affection is reflected in the composition of the photos: balanced and architectural. Huge staircases, factories, trains, steel colossi, objects or buildings that bear witness to power or strength and what will ultimately perish.
After all, everything perishes, as art. Freely adapted from Cees Nooteboom (Dutch Writer): ‘Art is postponed mortality. Perhaps you may linger on a little longer when you are no longer here’.
Those who look at the photos can only imagine that they themselves have stepped over that fence...
The photos were taken with a handy digital camera on automatic mode. Click-click-click, and the moments are frozen in time. At home, the images are selected and edited for cropping, color, and contrast. And then there is the final image, like a solidified dream. The photos are placed in wooden frames that have been gathered together, their curls referring to wood carvings, the Black Forest, the homes of distant grandmothers and grandfathers, both familiar and somewhat strange with their dark, whimsical shapes. The photos have a remarkable softness in terms of sharpness and contrast. Sometimes they almost look like they were drawn with fine dry pastels. The colors are predominantly warm. There are photos in which the monumental objects are clearly silhouetted against a bright sky. Other photos contain a lot of twilight, whispering chalk tones, the silence of dust and rust, a lot of chiaroscuro with mysterious dark, fragile locations that you almost dare not enter.
Author: Jeroen Kee
Kiren Fragman is an artists collective; For now: 2 artists or photographers whose anagram forms the name, and two workshop assistants: Giedus Vlinderhart & Freek Metsch (AI web developer).